Anoniem ingezonden: 'Het monstertje in mij'

Depressie

04/12/2018

De volgende tekst werd anoniem ingezonden naar OverKop via 'deel jouw verhaal'
We danken de inzender voor deze intense tekst. We publiceren dit verhaal, omdat we menen dat de schrijver wil dat het gelezen wordt om anderen te helpen.
OverKop heeft ook een boodschap voor de schrijver: 
Hey jij. We kunnen je niet bereiken, maar hopen je dra in een van de OverKop-huizen te mogen ontvangen om op verhaal te komen. OverKop wil er voor je Zijn.

'Er zit een beestje in mij. Zo een klein, venijnig ding. Het is zo een beestje met grote ogen. Hij ziet mijn zwakke plek en speelt hierop in. Zijn oren zijn ook buitengewoon. Hij heeft enkel gehoor voor de negatieve zaken. Iets dat goed verloopt? Nope, daar vangt hij niks van op. Maar het ergste aan dit monster is zijn grote mond. Hij vertelt mij hoe dom en lelijk ik ben. Wat je moet weten over hem is dat hij vroeger niet bestond. Als hij eens kwam opdagen gooide ik hem meteen buiten! 'LoL, niet met mij' dacht ik dan. Maar om de één of andere reden besliste mijn omgeving daar anders over. Zij hadden door dat er een klein monstertje kwam opdagen en besloten hem te voeden. Ze gooiden allerlei maaltijden van verwijten naar hem toe. Hij nam deze happig over en vertelde deze verder aan mij. 

Na een tijdje was het monstertje nog de enige die ik geloofde. Als hij mij vertelde hoe dom ik was, gaf ik hem gelijk. Dag na dag, maand na maand en jaar na jaar ging voorbij. Het monstertje werd zodanig groot dat ik hem niet meer kon buiten gooien. Hij werd groter dan mezelf. Als ik aan mezelf denk, zie ik dat groot groen ding met lelijke ogen, spitsoren en een afgrijselijk grote mond. Het monstertje werd nog groter en groter en ik werd dunner en dunner. Als ik dan toch lelijk en dik ben, dan kan ik net zo goed niks meer eten. Ik werd dun, kreeg donshaar, kreeg mijn maandstonden niet meer,... (wat niet boeide, want volgens dat monstertje zou ik toch de slechtste moeder ter wereld zijn). Indien ik toch teveel at, dan was het monstertje kwaad op mij. Nee, eigenlijk gewoon woedend. Gelukkig had het monstertje voor elk probleem een oplossing. Ik ging braken. Dat voelde beter. Zo kon ik het schuldgevoel toch een beetje naar beneden halen. Want zo een lelijk, dik ding als mij hoort niet te eten.

Het monstertje praatte en praatte en ik? Ik luisterde en luisterde. Ik merkte dat ik niet meer zo boos was op het monstertje in mezelf. Hij was tenminste iemand die nog om me gaf. Hij was tenminste eerlijk. Vanaf dan werd dit monstertje een soort tweede ik, een vriend ofzo. Een heel eerlijke vriend. Hij deed niet alsof hij me leuk vond, nee hij zei wat ik moest doen om leuk gevonden te worden. Volgens mijn monstervriendje, want zo noem ik hem voortaan, was alles wat rondom mij gebeurde mijn eigen schuld. Mijn oma stierf? BAM, mijn schuld. Resultaat? Ik begon dwangen te ontwikkelen. Nummerplaten optellen, trappen tellen, routes volgen,... Shit! Mijn mama heeft kanker. Ik moet ergens een trap vergeten tellen hebben…mijn schuld dus! 
Gelukkig was er nog mijn monstervriendje. Hij wist hoe ik hiermee moest omgaan. Ik volgde de raad van hem op en verlichte mijn innerlijke spanning met een mes. Als er niet genoeg bloed te zien was, was monstervriendje niet blij. Nee, snijden moest ik doen tot het bloed eruit liep! Mijn monstervriendje had gelijk, WOW ik voelde me opeens zoveel beter. Ik zou al niet meer zonder kunnen. Maar dit moment van opluchting was slechts van korte duur. Na een paar minuten voelde ik alweer de drang om zo een kort moment van geluk te mogen beleven. 

Ik was op een duur zo hard bezig met mijn monstervriendje dat ik onbewust iedereen rondom mij wegduwde. Niemand deed er nog toe, enkel mijn monstervriendje en ik. Wij twee tegen de wereld. Na enkele maanden begon ik te twijfelen aan mijn monstervriendje. Die verlichting van niet eten, snijden, dwangen, braken,... het hielp niet meer. Ik voelde mij nog steeds niet goed. Mijn monstervriendje zei me dat hij ook voor dit probleem wel een oplossing wist te vinden. Ik ging naar de apotheek om pilletjes en stopte bij de nachtwinkel om drank... de oplossing! Dan was ik van alles verlost. Ik maakte voor mezelf een plan op. Hoe, waar, wanneer,... 

Meanwhile bleef ik naar school gaan. Ik was een pro in 'gelukkig zijn'. Sorry, foutje ik bedoel in 'gelukkig doen'. Mensen kwamen naar mij en zeiden dat ik de meest happy persoon was die ze kenden! Yes, weer een bevestiging. Niemand heeft iets door. Ik besloot dan toch om naar een psycholoog te gaan. Ik had toch niks meer te verliezen. Maar die drempel was precies hoger dan ik dacht. Want voor het eerst ging ik in tegen mijn monstervriendje. Ik maakte een afspraak, maar bedacht me en annuleerde die. Ik probeerde opnieuw: een afspraak en annuleerde, ik ging binnen en zei niets, ik maakte een afspraak en annuleerde,... waarom was dit zo moeilijk? Ik had 3 psychologen geprobeerd, maar niemand begreep mij.
 Het enige wat ik wou was gehoord worden van HALLO IK BEN NIET ZO GELUKKIG ALS IK ERUIT ZIE. Maar niemand die het opmerkte. De eerste vraag die ze allemaal stelden was: 'hoe gaat het met u'. Waarop ik met een stralende glimlach antwoordde 'goed hoor en met u'. Die façade van geluk was zo normaal geworden dat ook ik zelfs daar die niet kon afzetten. Kwetsbaarheid is niks voor mij. Als een psycholoog het niet door heeft, dan blijf ik wel liever bevriend met de enige die mij begrijpt en oplossingen biedt... mijn monstervriendje. Alleen was mijn monstervriendje boos op mij. Ik was tegen hem ingegaan. Hij zei dat een psycholoog niet zou werken, maar ik deed het toch. Uiteindelijk moest ik hem dus gelijk geven. Mijn monstervriendje strafte mij en ik moest meer en dieper snijden, vaker braken, minder eten,... Want ik moest gestraft worden voor alweer een faal-ervaring.

Ik wou dat ik mijn verhaal kon eindigen met 'ik leefde nog lang en gelukkig' maar geen van beiden zal waar zijn. Ik denk er nog steeds aan of ik de druk van mijn monstervriendje zal kunnen weerstaan om niet uit het leven te stappen. Dus een lang en gelukkig leven zie ik er niet persé inzitten. Ik hoop dat mensen die ook een monstervriendje in zich hebben, deze snel stoppen voor hij te groot wordt. Want voor je het weet krijg je hem niet meer weg!'

Raakt dit verhaal jou en zit je zelf met ernstige vragen?
Wil je anoniem geholpen worden?

Bel naar het gratis noodnummer 1813 voor een anoniem gesprek, elke dag, 24 op 24 uur. Chat anoniem via de chatknop op www.zelfmoord1813.be, elke dag, van 19 tot 21.30 uur. Mail anoniem via de mailknop op www.zelfmoord1813.be, elke dag, 24 op 24 uur. (Je krijgt binnen 5 dagen antwoord.)