Ingezonden verhaal: Should I stay or should I go

Depressie

07/08/2018

Mijn naam is Lien. Ik wil mijn persoonlijke levensverhaal open delen. De wijde wereld in en op sociale media. Doorbreken van het stigma en de vooroordelen van het aspect "psychiatrie". Laten blijken dat jij, jij en jij niet alleen bent. Zoek hulp, wacht niet tot het te laat is. Deel en doorbreek ♡
(indien je trigger gevoelig bent is het aangewezen dit niet te lezen)

Worstel je zelf met gedachten over zelfdoding - contacteer 1813

Er is een pijn vanbinnen in mij die ik voel, non-stop. Een pijn die zo fel is, en tegelijk weet ik niet of die echt is. Een overtuiging dat ik niet op deze wereld thuis hoor. Al 9 jaar lang leef ik in het duister, een karkas gevuld met enkel leegte en bitterheid. Een ziel zo leeg, dan leeg maar kan zijn. 
Een depressie met enkel maar 24 uur per dag suïcidale neigingen en gedachten, elke reflectie is de spiegel of in het raam van een winkeletalage is werkelijk geen menselijk zicht meer. Een reliëf van littekens baant zich een weg over mijn lichaam. Een doolhof van kwellende en onzichtbare pijn dat niet door de ogen van de maatschappij gewaardeerd wordt. Verberg je zo ver mogelijk, leef opgesloten en vastgebonden in een witte cel van vergetenheid. Verbannen in het diepste van het leven. Mijn leven is niet meer als het zijn van een mens maar als het door het leven gaan als een ziekte. De duisternis heeft zijn klauwen om mij heen gedraaid en tot een hoopje ellende en niets gewikkeld, een hoopje stof van mijn toen menselijke bestaan. 

Ik was zo'n 8 jaar, mijn mama en papa vonden een brief onder mijn bed, 'wat heeft het leven voor zin ?' Tot die ene dag, 9 jaar geleden, alles veranderde volledig. Het begint eerst allemaal heel onschuldig maar daar bleef het niet bij. Ik zonderde mij af, kwam niet meer onder de mensen en mijn veilige wereld was mijn kamer. Niemand mocht binnen, het was mijn geheime plek.
Die dag, ik lag gewoon op bed, een klik in mijn hoofd. Van waar kwam dit ? 
Die vraag stel ik mij de dag van vandaag nog altijd.

Iets in mij zei ‘pijn moet je voelen’  Ik greep naar mijn pennenzak die daar op mijn bureau stond. Zoekende naar iets was scherp was. Ik wilde niet niet, ik hoor het mijzelf nog steeds zeggen. ‘doe het niet.’Nee, de stem die daar was, daar kon ik niet tegen op. Ik drukte het mesje tegen mijn huid. Een druppel bloed vloeide langs mijn arm naar beneden. De schade was gemaakt, er was geen weg meer terug. Het werd een verslaving. Meerdere keren per dag, elke avond was het mes mijn beste vriend. Niemand wist dit.

Nee, tot de dag dat ze op school erachter kwamen. Toen werd mijn wereld volledig op zijn kop gedraaid. Eerst werd het nog wat stil gehouden, in de hoop dat ‘het’ wel zou overgaan. Fout gedacht. Het ging van kwaad naar erger. Ik kon niets meer, ik was uitgeput, mijn levenslust was weg, en mijn punten gingen naar nul. De school greep in, clb werd gebeld. Maar ondertussen wist mama nog steeds van niks. Dit ging niet lang meer blijven duren. En alsof ik het wist, één dag erna schoof mijn mouw naar beneden, mama stond naast mij, nam mijn arm vast en werd kwaad. Dit moest voor haar een hele schok geweest zijn. Ze wist niet wat ze moest doen, ik rende naar buiten. Er werd niets meer over gezegd. Wéér fout gedacht. Diezelfde dag kwam er een telefoon van de huisarts. Ik moest langs gaan bij haar. Nee, ik wilde niet maar toch, ik wil wel, ik wil ‘normaal’ zijn. Het gesprek met haar kan ik mij niet meer voor de geest halen, het was allemaal één grote waas.
 

Ondanks dit gesprek veranderde er niets aan mijn gedrag, ik ging door waar ik mee bezig was. 
Ik ging gewoon naar school, volgde de lessen tegen al de verwachtingen in. Overdag was daar mijn veilige plek. Elke avond had ik mijn eigen routine.
De volgende dag, ik nam gewoon de bus naar school, uren verstreken en alles leek zijn gewone gang te gaan. Het voorlaatste lesuur begon. Ik was al lang afgedwaald met mijn gedachten naar de avond. Tot, plots, mijn gsm trilde in mijn broekzak, ik haalde hem voorzichtig tevoorschijn. Het was mama die belde, dit is geen gewoonte van haar om tijdens de schooluren te bellen. Ik stak mijn hand op en vroeg of ik naar de gang mocht om op te nemen. Ok. ‘Hallo, mama. Waarom bel je?’ –‘Je zal dit niet leuk vinden maar vanavond om 19 uur wordt je verwacht in Hasselt, je gaat via spoed binnen en direct door naar de psychiatrische afdeling’ ‘Ik kon alleen maar antwoorden met, ok.’ En ik legde af. Ik ging terug het klaslokaal binnen en paar minuten later en ik barstte in tranen uit!

Een jaar later was ik nog steeds opgenomen in het ziekenhuis, een hoopje ellende en tot niets meer toe in staat. Enkel mijn glimlach en uiterlijke vertoon aan de buitenwereld hield de schijn hoog. Mensen denken dat depressie verdriet is. Mensen denken dat depressie enkel huilen is. Mensen denken dat depressie zich in het zwart kleedt. Maar mensen hebben ongelijk. Depressie is het constante gevoel van gevoelloos te zijn. Verdoofd zijn van emoties, gevoelloos zijn om te liegen. Je wordt 's ochtends wakker om weer terug naar bed te gaan. Dagen zijn niet echt dagen; ze zijn gewoon vervelende obstakels die moeten worden geconfronteerd. En hoe sta je tegenover hen? Door middel van medicatie, door te drinken, door te huilen door te snijden, wanneer je depressief bent, grijp je naar alles wat de dag door kan komen. Dat is wat depressie is, geen verdriet of tranen, het is het overweldigende gevoel van gevoelloosheid en het verlangen naar alles dat je van de ene dag op de andere kan helpen maken.

De eerste collocatie nam plaats.
Vanaf dit moment zette mijn wereld zich op zijn kop, van hieruit heb ik niets anders nog gekend dan psychiatrie en pijn. Jaar in en jaar uit. 
Ik bouw een muur rond mij heen, elke dag hoger. Niemand mag mijn wereld binnen. Ik wil dit niet. Ik kwets mensen, ik kwets mijzelf. Mijn gedachten staan nooit stil, ze razen door 24/24. Ik wil dat dit stopt. Maar hoe ? Pijn moet ik voelen, het mes is mijn penseel en mijn lichaam is het doek. Ik maak kunst op mijn lichaam. Nooit meer afwasbaar en altijd daar. Het reliëf op mijn huid, ik zie het en voel het. Het is van mij. Ik haat het. 

Nog altijd gaan mijn gedachten er met mijzelf vandoor. Ik denk steeds, wat doe ik hier nog. Dit is allemaal teveel. Ik kan beter gaan. Je eigen leven ontnemen is laf maar soms de enige uitweg. Ik doe het. Mislukt. Ik wil leven maar het is om de haverklap een enorme tweestrijd. De ene minuut ben ik intens gelukkig, knipper één keer met mijn ogen en mijn gemoed slaat om, niets kan me nog schelen, ik ben kwaad en radeloos. Wat heeft dit me nog allemaal te bieden, mijn toekomst denk ik dan. Ik kijk naar mijzelf in de spiegel, meerdere keren per dag. Ik kan mijzelf niet aanvaarden, hoe ik ben en hoe ik eruit zie.
Ik heb doorheen 9 jaren al véél therapeuten, psychologen, psychiaters en artsen voorbij zien komen. 39 verschillende soorten medicijnen. Ze willen mij helpen, nogmaals een gesprek, nog maar een pilletje erbij. Ik was verlamd door de medicatie. Ondertussen nog therapie volgen, soms 8 uur per dag. Het is enorm confronterend. Een juiste behandeling vinden is niet evident. Mijn toen behandelende psychiater vertelde me dat er in heel België maar twee afdelingen zijn waar ze gespecialiseerd zijn in dit soort persoonlijkheidsstoornissen met aansluitende therapie (dialectische gedragstherapie, DGT). Maar alleen theoretische therapie is niet voldoende, dat is gewoon niet mogelijk. Je moet ook een deel zelf op zoek gaan naar therapie,

Ik heb het, ik omarm het, ik haat het. 
De automutilatie was een zoektocht naar échte pijn.
Maar al snel escaleerde het tot gevaarlijke proporties, een pleister was niet meer voldoende en de visites aan de eerste hulp werden een routine, ik deed het alleen, betaalde elke rekening alleen omdat niemand het mocht weten. Je denkt dat je op de eerste hulp in goede handen bent, daarvoor bestaan deze ruimte zal je denken…


Zelfverwonding werd mijn manier om mijn emoties onder controle te krijgen. Alsof ik met het bloed dat ik laat vloeien ook mijn gevoelens kan kanaliseren.Ik heb geen reden om te zijn zoals ik ben. Ik heb nog een zus en een broer, maar die zijn “gewoon”. We hebben de scheiding van mijn ouders meegemaakt, maar ik ben de enige die ermee bleef worstelen vertellen artsen mij.. Ik denk dit niet, uiteindelijk heeft dit ook een plaats gekregen in mijn leven en nam ik dat antwoord als vanzelfsprekend.

Labels vormden zich keer op keer;
- hoogsensitiviteit
- depressie
- eetstoornis
- persoonlijkheidsstoornissen 

Ze zeggen dat het aangeboren is. Dus misschien kan ik er zelf niet echt aan doen. Ik ben nu eenmaal wie ik ben. Heel gevoelig, ontzettend impulsief, extreem zwart-wit in mijn denken en voelen. Op mijn vijftiende voelde ik dat het niet goed met me ging. Anders dan de anderen was ik. Altijd alleen met mezelf. Aan de ene kant vond ik dat erg, ik miste de aansluiting met anderen, maar aan de andere kant: mijn hoofd zit al zo vol.

Ik heb genoeg aan mijn eigen gedachten, anderen erbij lijkt me dodelijk vermoeiend. Het is zo’n dubbel gevoel: ik voel me zo vol dat het lijkt of ik elk moment kan overlopen, en tegelijk voel ik me leeg, leeg, leeg. Ik ben bang van mezelf. Vierentwintig uur per dag woedt er een strijd in mijn hoofd: haak ik af, of ga ik door? Uren sporten per dag, niet meer eten, zelfverwonding en daarbij nog eens de door razende storm in mijn hoofd en de nodige fysieke pijn van mijn artrose, versleten ruggenwervels, fybromialgie, pds etc..

Mijn wil om te leven is tot op heden niet meer teruggekeerd. Mijn ogen weerspiegelen de dood en staren in het oneindige. De dag dat ik zelf besloot om weg te gaan uit het ziekenhuis werd uiteindelijk een verhaal zoals een film..
Ik moet en zou verder behandeld worden omdat ik niet voor mijn eigen leven kon instaan. Maar verdere therapie wilde ik niet meer, ik had er genoeg van.
Met 2 grote koffers heb ik de plaats van behandeling verlaten op weg naar thuis. Ik was alleen op dat moment, mijn familie was in het buitenland. 
Oef, ik ben vrij, dit was het dan, ik ga naar huis; dacht ik bij mijzelf.
Tot plots mijn gsm afging en het algemeen nummer van de politie verscheen, mijn hart sloeg over en uit angst drukte ik het nummer weg. Enkele seconden later belde mijn mama mij op vanuit het buitenland met de woorden 'je staat geseind in België, waar ben je ?' Achter mijn rug is er vanuit het ziekenhuis besloten om mij te laten opnemen en naar een gesloten afdeling te plaatsen. 
Ik wist van niets, met mijn twee koffers al rollend achter mij aan ben ik uiteindelijk naar huis gegaan, ik had geen sleutel van de deur, ik kon niet binnen. Waarom dat ik besloot naar huis te gaan is mij nog steeds een raadsel.
Een kwartier later verscheen een politiecombi voor de deur waaruit twee agenten mij met koffer al meenamen naar een politiecel waar ik zou moeten wachten op een ambulance om mij over te brengen naar een afdeling met enkel een muffe kamer en een bed. Als een dier opgesloten in een politiecel, dreigend met handboeien werden al mijn rechten mij ontnomen.
flashbacks..
Ik heb voor de tweede keer een rechtelijke machtiging in mijn leven, geen inspraak meer. Geen persoon meer. Ik ben bang van de dood maar des te meer heb ik bang om te leven. Existentiële en filosofische vragen waar ik zo naar een antwoord op hunker. De zin van het leven ? De nutteloosheid van de dagen dat zich slepen naar het oud worden. 

Ik probeerde alles, vele reizen omdat ik ergens de hoop hield dat ik mijzelf zou kunnen ontdekken, fotograferen van de ziel en wereldse verschijningen doorheen het dagelijkse leven. Maar ondanks alles; ben ik té moe om te zoeken en verlang ik naar iemand dat het kan doen voor mij. 
Elke keer opnieuw; ik hoop dat het me nu wél lukt. Zodat ik een leven kan opbouwen, kan gaan reizen, de wereld kan zien. Zodat ik rust vind in mijn hoofd. Dat lijkt me het mooiste cadeau ooit.

Er is de eenzaamheid van lijden, wanneer je door de duisternis gaat die eenzaam, intens en verschrikkelijk is. Woorden worden machteloos om je pijn te uiten; wat anderen van je woorden horen, is zo ver en verschillend van wat je eigenlijk lijdt. Een deel van het probleem met het woord 'handicaps' is dat het meteen suggereert dat we het niet kunnen zien, niet kunnen horen, niet kunnen lopen open of andere dingen doen die velen van ons als vanzelfsprekend beschouwen. Maar hoe zit het met mensen die niet kunnen voelen? Of praten over hun gevoelens? Of hun gevoelens op een constructieve manier beheren ? Hoe zit het met mensen die niet in staat zijn om hechte en sterke relaties te vormen? En mensen die geen voldoening in hun leven kunnen vinden, of degenen die de hoop verloren hebben, die in teleurstelling en bitterheid leven en in het leven geen vreugde, geen liefde vinden ? Dit zijn volgens mij de echte handicaps.

Het litteken zien verschijnen maar in tussentijd is de volgende episode al gebeurd. Het hoger bouwen met een eetstoornis. 
Maar ik leef niet, ik overleef elke dag met vreselijke pijn. Terugvallen en weer opstaan, steeds weer opnieuw. Mentale en fysieke ziekten die mijn moed overnemen om in leven te blijven: een depressie die zo afschuwelijk is en een eetstoornis waarbij je lichaam van binnenuit opgegeten wordt, een eetstoornis is niet altijd zichtbaar maar wel waar de schade onomkeerbaar kan worden aangericht, nee het gaat niet om eten.
In het begin is het voor velen een onschuldig dieet.

De tijd ging voorbij en doorheen mijn kinderjaren werd ik mij steeds meer bewust van mijn lichaam en de veranderingen. Ik ben altijd zwaarder gebouwd geweest, al sinds peuterschool. Ik ben altijd gespierd geweest en had een andere beenderdichtheid dan de meeste, 'zwaardere beenderen'. Doorheen mijn schooljaren werd ik gepest over mijn uiterlijk. Mijn haarkleur, mijn sproeten, mijn lengte en gewicht. Het bleef niet bij verbaal pesten, maar het uitte zich al snel in fysiek geweld.

Als ik van school thuis kwam werd het niet beter, mijn broer en zus zetten het ritueel van verbaal pesten gewoon verder. In die tijden was ik gelukkig niet veel thuis. Zes dagen in de week stond ik op het voetbalveld en dit 6 jaar lang. Voetballen was mijn leven en al mijn zorgen vervlogen. Hierbij ontwikkelde ik de nodige spieren die mijn lichaam ook vormde doorheen de puberteit. Op mijn 15e toen de schoolfoto's genomen werden en ik zag hoe mijn lichaam zich presenteerde wist ik dat ik dit niet meer wilde zijn. Ik voelde me dik en te veel van mijzelf.

Hoe veel dieëten en medicijnen ik ook probeerde, niets bleek effect te hebben. Ik voelde me mislukt en zag de reden om verder te proberen niet in. Al snel begon ik mijzelf te over eten op alles, het gewicht schoot er aan maar ik accepteerde het en liet het los. Maar mijn hoofd werd bezeten door dezelfde demon die tot deze dag nog steeds aanwezig is. Ik kon mijn eetstoornis 'loslaten' voor enkele jaren zonder actie te ondernemen, alleen mijn hoofd stapelde alles op.

Eens ik door de puberteit heen was veranderde mijn lichaam fysiek ook maar het was nooit genoeg. Rond mijn 20 jaar rolde ik de modellen-industrie in en had elke week wel enkele fotoshoots wat mijn lichaamsperspectief niet beter maakte. Daarbij werd de hele sociale media een druk naar jongeren toe, roddelbladen en pagina's lang, foto's na foto's hoe mager men was, wat voor hen de norm werd. Maar ik deed het en liet me gebruiken ook al wilde ik het niet. Als zij tevreden zijn was het goed. Na verloop van tijd werd ik aangesproken door enkele grote modellenbureaus uit het buitenland dat door mijn Instagram zo in contact kwamen. Ik MOEST gewicht verliezen, want ik was letterlijk te dik en mijn maten klopte niet, ik zou niets passen.

Mijn demon in mijn hoofd werd destijds nog meer gevoed dan het al was door de depressie en mijn eetstoornis nam een draai voor het ergste, een maand lang at ik niets, waarbij ik ook nog eens als een bezetenen ging sporten... tot ik in het ziekenhuis belandde waar me gezegd werd dat ik nog maar enkele dagen te leven had mocht ik niet gekomen zijn. Mijn lichaam had zich van binnenuit naar buiten toe opgegeten en mijn organen faalden.
In het ziekenhuis werd er gedreigd met sondevoeding mocht ik niet terug beginnen met eten. Dit wilde ik in de vertste verte niet en al snel kwamen de kilo's erbij. Het begon met enkele groenten, weer een periode van weigeren, maar al snel at ik heel mijn plateau leeg, nee dit is niet een normale portie wat ons verplicht werd om op te eten, 6 keer per dag met elke hoofdmaaltijd een dubbele portie dan gewoon. Ik zakte nooit diep in zwaar ondergewicht door de zware bouw van mijn lichaam zelf... ik had anorexia met boulimische periodes.
Die naam verteerde mijn lichaam. Herval na herval tot op de dag van vandaag, en de demon in mijn hoofd bleef aanwezig. Een eetstoornis heeft meer gevolgen dan je ooit kan denken en de buitenkant is daar één van. Je gewicht of bmi zegt niets. Elke eetstoornis verdient hulp.

Op zee verdwaald, er is niets in zicht maar je blijft zwemmen om niet te leven maar om te overleven, voor altijd zwemmen op zoek naar iemand, iets om vast te houden, je bereikt uiteindelijk een eiland, net zoals de zon wakker wordt, is het een nieuwe dag en je merkt dat je weer gaat zwemmen voor eeuwig op zoek naar dat iets om je aan vast te kunnen houden, belast door het korte moment van valse blijdschap van het hebben gevonden van dat iets, iemand, om je te redden van je eeuwige zoektocht, het leven genoemd. Het enige dat nodig is, is een mooie glimlach om een ​​gewonde ziel te verbergen en ze zullen nooit merken hoe gebroken je werkelijk bent. Het verdoofde gevoel de hele tijd. Je glimlacht, maar het kan de pijn niet verbergen. Je hele lichaam voelt aan als een zombie. Te moe maar je doet je best om te overleven. Het voelt alsof je de regen tegenhoudt om te vallen. Je wilt dood zijn maar bang om dood te gaan. Met veel hoop en denken ben je nog steeds hopeloos. Geliefd zijn maar toch het gevoel hebben alleen te zijn. Veel mensen die je kent, kunnen je helpen, maar je hebt niet de moed om ze te vragen omdat je denkt dat ze je niet begrijpen. Het is alsof je gelukkig bent en tegelijkertijd verdrietig bent. Je kunt jezelf niet begrijpen. Je wilt gewoon ontsnappen aan die pijn waarvan je niet eens weet waar hij vandaan komt. Het is alsof elke dag een nieuwe geboorte is en een nieuw gevecht dat je moet overleven. Veel dingen die je wilt zeggen, maar je kunt het niet. Het is alsof je tegen jezelf vecht.

Depressie is vreselijk. Elke nacht dat je gaat slapen, wil je dat je nooit meer wakker wordt. Maar als je wakker wordt, ben je teleurgesteld omdat je weet dat je gewoon opnieuw het gruwelijke en intense gevoel van verdriet, waardeloosheid, zelfbewustzijn en hopeloosheid moet ervaren. Het is alsof je vastzit in een nachtmerrie waar je niet meer vanaf kunt komen. Niemand weet wat een depressieve persoon doormaakt tenzij ze zelf zo'n diepe depressie hebben ervaren. Mensen denken dat je depressie kan worden genezen door therapie en medicatie, maar raad eens. Als je depressies zo slecht zijn als de mijne, werkt dat spul niet. En wanneer de tijd nabij is, zal iemand alles doen om zichzelf te bevrijden van vast te zitten in zo'n positie. "Depressie betekent niet altijd dat mooie meisjes/jongen loslaten. Een verheerlijkte, heroïsche strijd om je gezond verstand. Moeders die nooit de gelegenheid hebben gehad om afscheid te nemen. 
Nee...

Soms betekent depressie: drie dagen niet uit bed gaan omdat je voeten weigeren te geloven dat je het kan. 
Soms betekent depressie dat je de wilskracht niet hebt om naar beneden te gaan en de was te doen. Het meest indrukwekkende wat je die week volbracht kan hebben is ademen.
Soms betekent depressie: op de vloer liggen en uren naar het plafond staren, omdat je je lichaam niet kunt overtuigen dat het in staat is om te bewegen
Soms betekent depressie dat je wekenlang niet kunt schrijven, omdat de enige woorden die je de wereld moet aanbieden enkel negatief zijn.
Jezelf doen geloven; ik ben gevangen en aan het verdrinken en ik zweer bij God dat ik probeer want ik heb alles om gelukkig te kunnen zijn..
ik heb al veel reizen gemaakt dat mensen van mijn leeftijd nog niet van kunnen dromen, vriendschappen met prachtige menselijke zielen.
Een familie hebben en tijd doorbrengen met familie, weer een grote zus zijn mogen worden op 20 april 2017, mijn zus die zwanger is en ik zal dat kleine wonder haar tante worden, veel Instagram-verbindingen maken en gesprekken voeren met mensen van over de hele wereld. En hen ontmoeten!

Kunnen veranderen, leren en creëren.
Een huis hebben.. maar het meest speciale in mijn leven; mijn mama hebben, zij dat nooit mijn kant verlaten heeft, mij door alles heeft blijven vasthouden, doorheen de donkerste uren. Ik lig vaak in haar armen te huilen, steeds frequenter; "mama, ik kan dit leven niet meer aan,"

Dat doet me zo ontzettend veel pijn, er zijn velen die niets of niemand hebben.
Maar je bent niet de persoon naar wie ze op zoek zijn, niet meer.
Mensen vertellen me dat ik gezegend ben om mooi te zijn, dat ik zo'n gezicht heb. Rood haar, sproeten, blauwe ogen en kuiltjes in mijn wangen als ik lach. Maar wat is de standaard van het woord 'mooi'? Ik wou dat mijn ziel zuiverder was en ik vreugde in mijn leven kon vinden, ik wil mijn leven leiden in plaats van er een eind aan te maken, dat ik mijn lichaam niet op de meest afschuwelijke manieren heb geschaad, waar ik niet mee hoef te leven chronische ziekten en om elke minuut in angst te leven ... Ik ben niet blij omdat ik een 'mooi' gezicht heb. Ik voel me niet speciaal of gezegend. Ik ben zo geboren als elke andere mens. er waren geen extra opties bij de geboorte.
De zogenaamde schoonheidsnormen in de samenleving liggen veel dieper in de ziel dan op het canvas van een gezicht en lichaam.

Deze kreet naar buiten maar na 39 verschillende soorten medicijnen, 6 psychologen, 8 psychiaters, 9 keer in opname en
2 collocaties waarvan 1 collocatie nog steeds loopt, wordt de 'oplossing' uiteindelijk gezien naar euthanasie. Een laatste wens naar rust, eeuwige slaap zonder lijden..het pijnlijke verlangen.
Dit bericht is mijn laatste zoektocht naar hulp.

Worstel je zelf met gedachten over zelfdoding - contacteer 1813